عشق فقط علی شریعتی

[ghasedak]

شما :

ای گوش هایی که تنها گفتن های کلمه دار را می شنوید !

پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.

و شما :

ای چشمهایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید !

پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.

و شما :

ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم...

پس از این مرا کمتر خواهید دید !!

[ghasedak]

در نهان به آنانی دل می بندیم که دوستمان ندارند و آشکارا از آنانی که دوستمان دارند غافلیم. شاید این است دلیل تنهایی ما.

[ghasedak]

امروز را در بیداری سپری کنید، زیرا دیر زمانی را به اجبار خواهیم خفت.

ترجیح می دهم با کفشهایم در خیابان راه بروم و به خدا فکر کنم تا این که در مسجد بنشینم و به کفشهایم فکر کنم.

ای خدای بزرگ تو چه باشی چه نباشی، من اکنون سخت به تو نیازمندم.تنها به این نیازمندم که تو باشی

هر انقلابی دو چهره دارد چهره اول خون" چهره دوم "پیام

اگر در صحنه نیستی،هرکجا که خواهی باش.چه به شراب نشسته باشی و چه به نماز ایستاده باشی، هر دو یکی است

بزرگ ترین ارزش های انسانی که انسان با آن شروع می شود،امکان نفی است،امکان عصیان است که بتواند بگوید:نه

جبر تاریخ بر این است که هر قدرتی به زوال منتهی می شود.حق هم همین است

ای ازادی،مرغک پرشکسته ی زیبای من!کاش قفست را می شکستم و در هوای پاک بی ابر بی غبار بامدادی، پروازت می دادم

مرگی که ضرری برای هیچ کس نداشته باشد،بی ارزش ترین مرگ هاست

همه جای اجتماع را اشغال کرده است، تنها کسانی که با او[دولت] همسازند گامی می توانند برداشت، دیواری قطور در برابر من.

[ghasedak]

باز من مانده ام و تنهایی ،
دست بر زانو ی غم ،
سر به دو دست ،
سردی قطره ی لرزانی بر گوشه ی چشم
و نگاهم حیران ،
خیره در پرده ی جادویی.
دود سیگار که بر ان می افتد ،
سایه ساقه ی اندامی
و بر ان می تابد
مهربان پرتو صبحی روشن
و در ان می بینیم که از دور ،
بال بگشایند زی من بشتاب ،
آن دو آواره کبوترهایم .
بنشینند مرا بر دامن
مهربان ، خاموش ،
خیره در من به نیاز
و بیفشانمشان دانه ی اشک
و بیفشانمشان دانه ی اشک.

[ghasedak]

چقدر تحمیل یک زندگی بی درد بر یک روح دردمند زجرآور است!(

[ghasedak]

چه بارانی است در بیرون این اتاق!
باران؟؟؟؟؟
ابرهای همه ی غم های تاریخ،
یک باره بر سرم باریدن گرفته اند.
کسی نمی داند که در چه دردی
و تبی می سوزم و می نویسم!
از انسانها غمی به دل نگیر؛
زیرا خود نیز غمگین اند؛
با آنکه تنهایند ولی از خود می گریزند
زیرا به خود و به عشق خود
و به حقیقت خود شک دارند؛
پس دوستشان بدار
اگر چه دوستت نداشته باشند...!

[ghasedak]

هنر من و بزرگترین هنر من: فن زیستن در خویش. همین بود که مرا تا حال زنده داشت. همین بود که مرا از اینهمه دیگرها و دیگران بیهوده مصون می داشت.

هر گاه با دیگران بودم خود را تنها می دیدم. تنها با خودم، تنها نبودم اما، اما اکنون نمی دانم این "خودم" کیست؟ کدام است؟

هر گاه تنها می شوم گروهی خود را در من می آویزند که منم و من با وحشت و پریشانی و بیگانگی در چهره هر یک خیره می شوم و خود را نمی شناسم! نمی دانم کدامم؟

می بینی که چه پریشانی ها در بکاربردن این این ضمیر اول شخص دارم، متکلم! نمی دانم بگویم از اینها من کدامم یا از اینها من کدام است؟ پس آنکه تردید می کند و در میان این "من" ها سراسیمه می گردد و می جوید کیست؟ من همان نیستم؟ اگر آری پس آنکه این من را نیز هم اکنون نشانم می دهد کیست؟

اوه که خسته شدم! باید رها کنم. رها میکنم اما چگونه می توانم تحمل کنم؟

تا کنون همه رنج تحمل دیگران را داشتم و اکنون تحمل خودم رنج آورتر شده است.
می بینی که چگونه از تنهایی نیز محروم شدم؟

[keya]

باتشکر فراوان ازمطالب خوب وچکیده های عالی انتخاب شده دکتر شریعتیلطفا مطالب بیشتری قرار دهید و از پاسخ دهنده ها نیز خواهش می کنم سخنان ونوشته های دکتر ارسال کنند اما تکراری نباشه (( هم نشین نیک از تنهائی بهتر است وتنهائی از همنشین بد بهتر)) دکتر شریعتی

[keya]

زندگی چیست؟ نان،آزادی،فرهنگ ودوست داشتن

[mahdismoon]

منم واقعانوشته های دکترشریعتی رو2ست دارم
مخصوصا بعضی ازنوشته هاشون که خاصه
.................................................. ...
وقتی که دیگر نبود
من به بودنش نیازمند شدم.
وقتی که دیگر رفت
من به انتظار امدنش نشستم.
وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم.
وقتی که او تمام کرد
من شروع کردم.
وقتی او تمام شد
من اغاز شدم.
و چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن است
مثل تنها مردن!